ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΕΝ ΟΥ ΠΑΙΚΤΟΙΣ

Κώστα Δημ. Χρονόπουλου 

(Αρθρογράφου –Σχολιογράφου)

 

Σε καμιά περίπτωση η ομάδα της Βραζιλίας – είτε έπαιζε πλήρης ή με απουσίες – δεν άξιζε να προχωρήσει.

Ήταν συνηθισμένη, προβλέψιμη, και «τυχερή» που έφτασε στους 4.                     &nbs p;     Επομένως είναι αδικαιολόγητη, νοσηρή η απαίτηση τους για κατάκτηση του τροπαίου.

Αυτό όμως που επακολούθησε τη συντριβή ξεπέρασε κάθε όριο.

Εγκατέλειψαν πικραμένοι οι  Βραζιλιάνοι τα ....

ποδοσφαιρικά γήπεδα για να … παίξουν στο γήπεδο της παράνοιας:

Σπαραγμοί, ολοφυρμοί, μοιρολόγια, κατάρες, κηδείες και μνημόσυνα, αλλά και βιαιοπραγίες, δηώσεις, αυτοκτονίες, απειλές, εθνικό πένθος , για την … εθνική ταπείνωση (!....).

Η  αλλοπαρμένη συμπεριφορά τους οφείλεται – κυρίως – στα εξής:

-        Τ α ύ τ ι σ η:

Η ατυχής, φαιδρή πεποίθηση ότι η υπερηφάνεια, το γόητρο, το μεγαλείο ενός έθνους είναι άρρηκτα συνδεδεμένο / ταυτισμένο με ένα άθλημα / παιχνίδι. Το ποδόσφαιρο !!!.....

-       Οιονεί  θρησκεία:

Η λατρεία, η αναγόρευση του ποδοσφαίρου ως κάτι ιερό, σαν θ� �ησκεία.

-       Ελλειμματική παιδεία / καλλιέργεια (παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Δημιουργείται μια  πολεμ ική ατμόσφαιρα για να διεξαχθεί ένα παιχνίδι (!).

«Ή ταν ή επί τας, εν τω γηπέδω να … τους πατάς», η μητρική Βραζιλιάνικη – και όχι εκεί μόνον δυστυχώς – προτροπή).

-       Αδήριτη ανάγκη των λαών (κυρίως όσων βιώνουν τη φτώχεια, καταπίεση, περιθωριοποίηση ή –και – την αποικιοποίηση ) για ανάταση, ξέσπασμα, (δι) έξοδο από το τέλμα της ρουτίνας, της μιζέριας!

Άβυσσος πράγματι η ψυχή του ανθρώπου. Δυσπερίγραπτη η ψυχολογία της μάζας. Η υστερία της. Απρόβλεπτες, ανεξέλεγκτες οι αντιδράσεις. Τεράστιες, αβυσσαλέες οι συναισθηματικές διακυμάνσεις / μεταπτώσεις.

Με νίκη, εκτόξευση στον έβδομο ουρανό της αγαλλίασης της υπερηφάνειας, αλλά και της υπεροχής – φυλετικής, εθνικής-.

Με ήττα, απελπισία, στα τάρταρα, την εθνική ταπείνωση, καταστροφή (;).

 

Συνειρμικά θυμήθηκα την επιτυχία μας στο Πανευρωπαϊ� �ό  δέκα χρόνια πρίν:

Ντελίριο !!!

Άλλοι γίνανε «Εθνικά Υπερήφανοι». Κάποιοι «πήρανε την Πόλη και την Αγια- Σοφιά».

Ακόμη και οι αμετακίνητοι ΚΑΝΑΠΕΔΑΝΘΡΩΠΟΙ βγήκαν στις πλατείες, μαζί με τους καναπέδες τους (!).

 

 

 

Σημαιοστολίστηκε η Χώρα!.....

Οι πιο ενθουσιώδεις / τρελαμένοι εντελώς, πρότειναν τα γνωστά αρκτικόλεξα / ακρ� �νύμια : Π.Χ = προ Χριστού και Μ.Χ = μετά Χριστόν να σημαίνουν του λοιπού: ΠΧ = προ Χαριστέα (Σ.Σ αυτός έβαλε το περίφημο γκόλ) και ΜΧ = μετά Χαριστέα.

Βιώσαμε περίοδο θριάμβου και κατακτήσεων (Εθνικής – Ποδοσφαιρικής – Μεγάλης ιδέας).

Π ροσωπικά, ως φίλαθλος και δη ποδοσφαιρόφιλος, το χάρηκα αφάνταστα. Δεν κατάφερα όμως να νοιώσω … εθνικά Υπερήφανος.

 

 

 

 

     Υ.Γ Την Μ.Χ (=μετά Χαριστέα) εποχή, επακολούθησε η Μ.Μ = Μετά Μνημόνιο . Οδυνηρή, αλλά και εξευτελιστική, εθνικά (όντως) ταπειν ωτική.                                  Άγνωστο για πόσο (δεκαετίες εννοώ) θα διαρκέσει.

           Λέτε μία νέα ποδοσφαιρική επιτυχία να μας απαλλάξει από την, ποικιλώνυμη, εξαθλίωσή μας;

           Εναλλακτικά – κάτι πολύ καλύτερο, τελεσφόρο – θα μας έσωζε αν περνούσαμε σε μία: Μ.Κ εποχή. (Μ.Κ = Μετά Κομματική!).