- «Πιστεύεις μπαμπά, είπε με ήρεμη φωνή, ότι ο κόσμος όλος πρέπει να καεί »
Ο πατέρας παραμέρισε το πιάτο του, άναψε ένα τσιγάρο και συνοφρυώθηκε:
- «Ποιος το λέει αυτό Πηνελόπη;»
- «Τι σημασία έχει ποιος το λέει.. Εσύ τι πιστεύεις..»
- «Σε ρωτάω ποιος το λέει αυτό γιατί σίγουρα δεν το λες εσύ που είσαι ένα όμορφο 16χρονο κορίτσι»
- «Όχι, δεν το λέω εγώ. εγώ θα σου πω μετά τι λέω-αφού απαντήσεις πρώτα στην ερώτηση μου»
- «Ε λοιπόν όχι Πηνελόπη, είπε θαρρετά ο πατέρας, δεν πιστεύω ότι ο κόσμος πρέπει να καεί»
- «Εγώ δεν ρώτησα αυτό»
- «Τι ρώτησες;»
- «Εγώ ρώτησα αν πιστεύεις ότι πρέπει να καεί όλος ο κόσμος»
- «Και τι σημαίνει αυτό δηλαδή; Πως ένα μέρος του πρέπει να καεί;»
- «Δεν ξέρω.. . Ας το διαπραγματευτούμε λίγο. Να, εγώ για παράδειγμα...»
- «Τι εσύ;»
- «Εγώ, όπως είπες, είμαι ένα 16χρονο κορίτσι που δουλεύει σε ένα εργοστάσιο. Δε νομίζεις ότι θα έπρεπε να πηγαίνω σε κάποιο σχολείο;»
Ο πατέρας στερέωσε το πηγούνι του στην παλάμη του και κοίταξε την κόρη στα μάτια, κάπως παραπονεμένα.
- «Είμαστε φτωχοί άνθρωποι Πηνελόπη. Το ξέρεις πως αν είχαμε τη δυνατότητα, θα πήγαινες σε κάποιο σχολείο.»
- «Οπότε, πριν ανοίξουμε μια κουβέντα για το ποιο σχολείο θα ήταν αυτό και τι θα δίδασκε, συμφωνήσαμε ότι θα έπρεπε να πηγαίνω σχολείο και όχι σε κάποιο εργοστάσιο. Σωστά;»
- « Ναι», απάντησε λυπημένα ο πατέρας.
- «Και ποιος φταίει που είμαι αναγκασμένη να πηγαίνω στο εργοστάσιο; Και πρόσεξε.. . μη βιαστείς ν'απαντήσεις γιατί η ερώτηση είναι πιο δύσκολη απ ' ό, τι φαντάζεσαι»
- «Εμείς φταίμε. Η οικογένεια σου. Και κυρίως εγώ, ο πατέρας σου»
- «Μα ρε μπαμπά, σου είπα να μη βιαστείς ν'απαντήσεις. Βιάστηκες και είπες ψέματα»
- «Τι εννοείς;»
- «Εννοώ ότι αν το αναλύσουμε θα δεις ότι δεν φταις μονάχα εσύ, αλλά μάλλον υπάρχουν πολλοί περισσότεροι φταίχτες και μάλλον, με πολύ μεγαλύτερη ευθύνη απ'τη δική σου και, προεξαρχόντως, ένα ολόκληρο σχέδιο..»
- «Πηνελόπη.. . να ξέρεις πως θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε τη συζήτηση μας από διαφορετικό σημείο»
- «Από πού;»
- «Απλώς να θυμάσαι ότι υπάρχουν και πολύ χειρότερα», είπε αναθαρρώντας δειλά δειλά ο πατέρας.
- «Το ήξερα ότι θα το έλεγες αυτό!»
- «Με τον καιρό θα συνειδητοποιήσεις πως είναι η αλήθεια»
- «Εγώ νομίζω πως είναι λάθος να ξεκινήσουμε τη συζήτηση από αυτό το σημείο. Πρώτον, διότι έτσι δεν θα βρούμε το αίτιο της καταστάσεως και δεύτερον γιατί..»
- «Γιατί;»
- «Γιατί και ο κυρ-Μάνθος [ο επιστάτης] το ίδιο μας είπε τις προάλλες που συζητούσαμε. Και δεν νομίζω πως εσύ θέλεις ό, τι και ο επιστάτης. Γιατί ο επιστάτης θέλει η κόρη σου να δουλεύει σωστά στο εργοστάσιο και γενικά, δεν θέλει να δημιουργούνται προβλήματα ειδάλλως θα τον διώξουν κι έχει και δύο κορούλες που πρέπει να φροντίσει-όπως μας είπε. Αλλά εσύ ήδη παραδέχθηκες ότι δεν το θεωρείς σωστό η κόρη σου, αντί να πηγαίνει σχολείο ή αντί να καλλιεργεί τη σκέψη της, τα ενδιαφέροντα της και τα ταλέντα της, να πηγαίνει σε ένα εργοστάσιο και να δουλεύει»
- «Δηλαδή Πηνελόπη, εσύ πιστεύεις πως όλος ο κόσμος πρέπει να καεί; Μήπως σκοπεύεις να τον κάψεις κιόλας;»
- «Μα μη βιάζεσαι βρε μπαμπά, θα φτάσουμε και στο τι πιστεύω εγώ. Πρώτα πρέπει ν'απαντήσεις εσύ»
- «Εγώ απάντησα ήδη. Σου είπα όχι»
- « Ναι, αλλά νομίζω ότι βιάστηκες ν'απαντήσεις, οπότε ας επιστρέψουμε στο ζήτημα της ευθύνης. Ας πούμε ότι παίζουμε ένα παιχνίδι. ''Βρες τον υπεύθυνο''»
Ο πατέρας δυσφόρησε και το έδειξε:
- «Να παίξουμε το παιχνίδι, αλλά πρώτα θέλω να μου πεις με ποιον μίλησες»
- «Ά, δεν μίλησα με κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο. Αλλά να, ξέρεις, οι άνθρωποι συζητάνε. Ας συνεχίσουμε το παιχνίδι μας. Εσύ μπαμπά, αν κέρδιζες περισσότερα χρήματα, δεν θα μ' έστελνες να δουλεύω στο εργοστάσιο, έτσι;»
- «Φυσικά όχι»
- «Και γιατί εσύ αμείβεσαι τόσο λίγο;»
Ο πατέρας σιώπησε.
- «Σε ρωτώ μπαμπά διότι νομίζω ότι αυτή η ερώτηση σχετίζεται άμεσα με την πολιτεία μας. Διότι είναι η πολιτεία μας το μέρος όπου υπάρχει το εργοστάσιο και είναι η πολιτεία μας που επιτρέπει σε έναν βιομήχανο να στήνει εργοστάσια και να προσλαμβάνει παιδιά για να δουλεύουν. Είναι η πολιτεία μας που επιτρέπει σε έναν άλλον βιομήχανο να αμείβει εσένα χαμηλά, αναγκάζοντας σε να στέλνεις την κόρη σου για δουλειά ή, να δανείζεσαι χρήματα απ΄τους φίλους του βιομηχάνου [τους τραπεζίτες] προκειμένου να ζήσεις. Και είναι βέβ αιο ότι ήσουν κι εσύ κάποτε στη δική μου ηλικία και είχες ενδιαφέροντα και ταλέντα τα οποία ο Τρόπος [ο τρόπος με τον οποίο είναι οργανωμένη η πολιτεία μας] δεν σου επέτρεψε να καλλιεργήσεις»
ο πατέρας σιώπησε.
- «Οι βιομήχανοι λοιπόν, αλλά και όλοι οι εργοδότες που χρησιμοποιούν την εργασία άλλων ανθρώπων για ν'αποκομίσουν κέρδος, έχουν ευθύνη. Όπως είπαμε όμως αυτά συμβαίνουν στην πολιτεία μας. Και τι είναι η πολιτεία μας; Είναι οι πολίτες. Είναι οι πολιτικοί. Είναι οι δημόσιοι λειτουργοί, είναι και οι εργοδότες και πάει λέγοντας μιας και σε μια πολιτεία-παρά τις μαλακίες που λέει η τηλεόραση-όλοι έχουμε πολλαπλές καθημερινές ιδιότητες αλλά απαρτίζουμε ένα όλον. Και ζούμε υπό νόμους που ευνοούν τον Γνωστό Τρόπο επειδή έτσι συμφ έρει αυτούς που κερδίζουν απ'τον Γνωστό Τρόπο. Και ποιοι είναι αυτοί; Αυτοί που είχαν τη δύναμη να τον καθιερώσουν και έχουν τη δύναμη να τον συντηρούν καθότι τους συμφέρει. Είδες πως συνδέονται όλα; Ή θα μου πεις τώρα πως δεν φταίνε αυτοί που ψηφίζουν τους πολιτικούς που συντηρούν την πολιτική που μου δημιουργεί το πρόβλημα; Ή θα μου πεις ότι δεν φταίνε κι αυτοί που, παρότι δεν επικροτούν τον Τρόπο, δεν κάνουν κάτι για να τον αλλάξουν; Άρα να που στην ομάδα των υπευθύνων, στριμώξουμε ήδη μάνι μάνι μερικά εκατομμύ ρια ακόμα για να σου κάνουν παρέα»
- «Έτσι ήταν από πάντα ο κόσμος» απάντησε στενάχωρα ο πατέρας.
- «Και τι σημαίνει αυτό; Ότι έτσι πρέπει να συνεχίσει να είναι; Ας συνεχίσουμε το παιχνίδι μας. Αφού όλοι απαρτίζουμε ένα όλον, αυτό σημαίνει ότι φταίμε και εμείς που δουλεύουμε στο εργοστάσιο διότι διαιωνίζουμε τον Τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι φταίω και εγώ που όμως από τη στιγμή που γεννήθηκα εκπαιδεύτηκα να ζω στον γνωστό Τρόπο»
- «Μπορείς να πας κάπου αλλού και να κάνεις κάτι άλλο»
- «Μα.. . είναι αληθές αυτό; Ακόμα κι αν εγώ αποδράσω απ'την πραγματικότητα που μου αναλογεί στον Τρόπο, όσο ο Τρόπος μένει ο ίδιος, πάλι σε μια παρόμοια πραγματικότητα δεν θα καταλήξω; Αφού ο Τρόπος είναι η πολιτεία μας και αφού η πολιτεία μας είμαστε όλοι εμείς, η δική μου απόδραση δεν θ'αλλάξει διόλου τον τρόπο για τους άλλους συνεπώς δεν θα τον αλλάξει και για μένα»
- «Ξέρεις που είναι όσοι επιχείρησαν να κάψουν τον κόσμο Πηνελόπη;»
- «Ξέρω μπαμπά, μας το είπε ο κυρ-Μάνθος. Είναι στη φυλακή και κάποιοι στο νεκροταφείο»
- «Ακριβώς!»
- « Ναι, είναι στη φυλακή-όσοι δεν είναι στο νεκροταφείο-μαζί με όλους τους άλλους που έβλαψαν άλλους ανθρώπους για ν'αποκομίσουν κέρδος-είτε χρηματικό, είτε εκδίκησης. είτε πάθους. Αλλά αυτό εγείρει το ερώτημα.. . γιατί δεν είναι και ο Τρόπος στη φυλακή αφού δημιουργεί πραγματικότητες όπου οι άνθρωποι βλάπτουν ο ένας τον άλλο; Θα σου πω! Διότι ο γνωστός Τρόπος ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΛΑΚΗ»
- «Δεν είναι τόσο απλό» είπε αμήχανα ο πατέρας.
- «Έχεις δίκιο αλλά αυτό θα το συζητήσουμε μια άλλη φορά. Ας συνεχίσουμε με τους υπευθύνους. Πες εσύ μπαμπά.»
- «Οι μέτοχοι»
- «Μα ναι!Οι μέτοχοι. Δεν φταίνε και οι μέτοχοι;»
- «Φταίνε γιατί κερδίζουν απ'το πρόβλημά σου» απάντησε διεκπεραιωτικά ο πατέρας.
- «Αυτοί που αγοράζουν τα προϊόντα της βιομηχανίας;»
- «Ας πούμε ότι έχουν και αυτοί ένα μερίδιο ευθύνης»
- «Όχι ας πούμε, Τι ''ας πούμε''; Έχουν!»
- «Έχουν»
- «Οι υπόλοιποι κάτοικοι του κόσμου που δεν αντιδρούν και είναι και αυτοί οργανωμένοι με τον Γνωστό Τρόπο σε παρόμοιες πολιτείες;»
- «Φταίνε»
- «Άρα πες μου μπαμπά.. . γιατί να μην καεί όλος ο κόσμος;»
- «Γιατί υπάρχουν στον κόσμο και αυτοί που αντιδρούν»
- «Άρα να μην καεί όλος ο κόσμος αλλά ένα μέρος του»
- «Όλοι στο ίδιο μέρος είμαστε»
- « Ναι, αλλά ξέρεις τι είπε η Ζυστίν; Είπε ότι και αυτοί φταίνε επειδή, για να είναι ο κόσμος έτσι όπως είναι, δεν έκαναν αρκετά για να τον αλλάξουν. Οπότε-είπε η Ζυστίν-τελικά όλος ο κόσμος πρέπει να γίνει στάχτη ιδίως αφού όλοι θα πεθάνουμε και ιδίως αφού όλη αυτή η βία ήταν και είναι περιττή-ένα αποτέλεσμα ενός τρόπου που θα μπορούσε ν'αλλάξει»
- «Και συ τι είπες;»
- «Εγώ είπα ότι δεν θέλω να τον κάψω τον κόσμο μα να τον αλλάξω. Να αλλάξω τον Τρόπο για να αλλάξω τους ανθρώπους και να σταματήσω την εντροπία»
- «Μα ναι!» αναφώνησε ο πατέρας.
- «Ξέρεις τι είπε όμως η Ζυστίν;»
- «Τι;», ρώτησε ανήσυχα ο πατέρας
- «Είπε ότι τίποτα δεν έχει σημασία, είπε ότι δεν υπάρχει θεός καθότι αν υπήρχε θα είχε επέμβει προ πολλού, είπε πως το πείραμα απέδειξε το αναπόφευκτων της εντροπίας και αν όχι, αυτή επιλέγει την εντροπία, οπότε όλος ο κόσμος πρέπει να γίνει στάχτη. Και μετά με κοίταξε μπαμπά και μου είπε.. . εγώ μια μέρα θα το βρω το κουμπί Πηνελόπη, θα το δεις»
- «Και συ τι είπες;»
- «Εγώ είπα πως πρέπει να ρωτήσω και τον πατέρα μου για όλα αυτά και αύριο που θα της πώ ότι εσύ είπες πως ο κόσμος πάντα έτσι ήταν κι έτσι πάντα θα είναι, αυτή ξέρω τι θα μου πεί. Θα μου πει: "είδες που στα έλεγα εγώ; Έλα να ψάξουμε μαζί για το κουμπί και να βρούμε και τους άλλους που το αναζητούν για να τελειώσουν αυτή τη φάρσα"»
- «Και ο κυρ-Μάνθος τι είπε;»
- «Αυτά τα τελευταία τα κουβεντιάσαμε ενώ έλειπε ο κυρ-Μάνθος. Προηγουμένως μας είχε πεί όμως ότι ο κόσμος πάντα επιστρέφει στην ίδια κατάσταση. Και ξέρεις.. . είναι καλός άνθρωπος ο κυρ-Μάνθος. Δεν είναι σαν τους άλλους τους επιστάτες που βρίζουν και βαράνε και τιμωρούν και έπειτα λένε ότι απλώς κάνουν τη δουλειά τους. Μάλιστα μερικές φορές μας αφήνει να ξεκουραζόμαστε παραπάνω απ'το προβλεπόμενο και μας διηγείται ωραίες ιστορίες και διασκεδαστικά ανέκδοτα. Προχθές μας μίλησε για την τύχη και την μοίρα και για το πως μερικοί άνθρωποι ζ� �ύνε συνεχώς ατυχίες και πρέπει να κάνουν ότι μπορούν με τη μοίρα που τους δόθηκε. Και στα μεν κορίτσια είπε να βρούν ένα καλό αγόρι για να το αγαπήσουν και να το παντρευτούν, στα δε αγόρια είπε να κάθονται ήσυχα και να βρούν ένα όμορφο κορίτσι να το παντρευτούν και όλοι θα διαπιστώσουν πως η ζωή είναι γεμάτη από μικρές χαρές και βέβαια, να μην ξεχνάμε ποτέ ότι υπάρχουν και χειρότερα και πως ο Τρόπος όλα τα βλέπει και όλα τα ακούει.»
- «Και έτσι είναι»
- «Το πρόβλημα όμως είναι ότι η ζωή είναι γεμάτη και από γαμημένα εργοστάσια στα οποία δουλεύουν παιδιά και κακοπληρωμένοι γονείς που κάποτε ήταν τα παιδιά κακοπληρωμένων γονέων και όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά»
- «Πηνελόπη, μη μιλάς έτσι!»
- «Κι εκτός απ'αυτό, οι περισσότεροι μεγάλοι που ξέρω δεν μιλάνε για τις μικρές τους χαρές αλλά για τα μεγάλα και ατελείωτα προβληματά τους. Α, εκτός από μερικούς χαζοχαρούμενους που όλη την ώρα διασκεδάζουν και γελάνε και λένε μαλακίες στα παιδιά τους»
Ο πατέρας έτριψε το πρόσωπο του:
- «Λοιπόν Πηνελόπη, εσύ τι πιστεύεις ότι πρέπει να κάνεις;»
- «Πάντως όχι υπομονή. Προπάντων όχι υπομονή»
- «Και πως θα τον αλλάξεις τον κόσμο; Ξέρεις τι θέλεις να φτιάξεις;»
- «Ξέρω!Θέλω να φτιάξω έναν κόσμο χωρίς αφέντες και δούλους, χωρίς χορτάτους και πεινασμένους, χωρίς οπαδούς και μεσίες, χωρίς στεγασμένους και άστεγους, χωρίς σαδιστές θεούς και μαριονέτες. Και πρέπει να βιαστώ γιατί το ψάχνει το κουμπί η Ζυστίν και δεν θα μάθουμε την συνέχεια»
- «Πιστεύεις ότι γίνεται;»
- «Φυσικά. Θα αλλάξω τον γνωστό τρόπο», είπε και έφυγε τρέχοντας για το δωμάτιο της.
- «Πού πάς; Να μη μιλήσεις άλλο απόψε με τη Ζυστίν»
- «Δεν χρειάζεται. Της μίλησα»
Σωτήρης Ανέστης
Πηγή: http://www.ramnousia.com/
No comments:
Post a Comment